ul. Bohaterów Monte Cassino 12  91 395 13 05   biuro@parafiaresko.pl

Msze Św. i nabożeństwa

Niedziela:
8:00, 9:30, 11:00, 12:30 (z udziałem dzieci), i 18:00

Dni powszednie:
7:00 i 18:00

„Święta zniesione”:
7:00, 11:00, 18:00

Święta zniesione – w Kościele katolickim uroczystości liturgiczne, które pomimo tego, iż na podstawie prawa kanonicznego należą do obowiązkowych, ich obchody w kościołach partykularnych zostały zniesione jako święta nakazane, lub przesunięte na inny dzień. Zniesienie świąt nakazanych może się odbyć jedynie za zgodą Stolicy Apostolskiej. Niedziela jako święto nakazane nie może być przez nikogo zniesiona.


Filie:

Niedziela:

Łosośnica – 9:00

Łabuń Wielki – 10:15

Gardzin - 11:30

Iglice – 11:30

Komorowo – 12:45

Dni powszednie roku szkolnego:
(w czasie wakacyjnym zawieszone)

Łosośnica – 16:30;

Łabuń Wielki – 16:30;

W czasie wakacyjnym na filiach Msza Św. czyniąca zadość obowiązkowi niedzielnego uczestnictwa w eucharystii dla mieszkańców Komorowa celebrowana będzie przez całe wakacje w soboty o 18:00; mieszkańcy Gardzina uczestniczyć będą we Mszy Świętej także w sobotę, o godzinie 19:15. Kancelaria parafialna przez całe wakacje czynna będzie bezpośrednio po każdej Mszy Świętej wieczornej. Pozostałe kościoły filialne bez zmian.


Nabożeństwa:

  • W każdą środę nowenna do MB Nieustającej Pomocy o 18:00
  • W pierwszy poniedziałek miesiąca – sanktuaryjny dzień chorych – 11:00
  • Adoracje Najświętszego Sakramentu prowadzone w I i III piątek miesiąca - 19:00 - 20:00
  • Msza wotywna do Ducha Św. w każdy I wtorek miesiąca o 18:00
  • Msza wotywna o Bożym Miłosierdziu, przy relikwiach św. siostry Faustyny w każdy III piątek miesiąca
  • Spotkania formacyjne Wspólnoty „Przyjaciele Oblubieńca” w każdy wtorek o godz. 18:45 w salce parafialnej
  • Wymiana tajemnic Żywego Różańca – I środa miesiąca – na Mszy św. wieczornej o 18:00

Spowiedź Św.

Sanktuarium

w niedzielę:
podczas Mszy Św.

w dni powszednie:
15 min przed Mszą Św.


Filie

przez cały tydzień:
15 min przed Mszą Św.

Chrzest Św.

WYMAGANE DOKUMENTY:

  • akt urodzenia dziecka (odpis z Urzędu Stanu Cywilnego)

  • wyciąg z aktu ślubu kościelnego rodziców

  • dane o rodzicach chrzestnych (imiona, nazwiska, wiek, wyznanie, zawód, adres zamieszkania)

  • zaświadczenia z parafii zamieszkania chrzestnych o praktykowaniu wiary

Uwaga! Rodzice chrzestni muszą być sakramentalni

Chrzestni:
 
         Przyjmujący chrzest powinien mieć o ile to możliwe chrzestnego (jeżeli nie ma takiej możliwości to należy pamiętać, że chrzest jest ważnie i godziwie udzielony także bez chrzestnych). Należy wybrać jednego chrzestnego lub jedną chrzestną lub oboje razem. Wykluczona jest sytuacja dwóch matek chrzestnych lub dwóch ojców chrzestnych (należy pamiętać, że instytucja rodzica chrzestnego sama w sobie wyklucza dwie osoby o tej samej płci). Na terenie Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej nie udziela się zgody, aby chrzestny mógł być przez pełnomocnika.
Wymagania stawiane chrzestnym:
-  ukończone 16 lat;
- jest katolikiem, bierzmowanym i przyjął już sakrament Najświętszej Eucharystii;
- prowadzi życie zgodne z wiarą (minimalna granica wymagań to możliwość przyjęcia rozgrzeszenia w sakramencie Pokuty i Pojednania. Dlatego osoby żyjące w związkach niekanonicznych nie powinny być dopuszczane do funkcji chrzestnych);
- jest wolny od jakiejkolwiek kary kanonicznej;
- nie może być rodzicem dziecka.
- zgodnie z zaleceniem KEP, osoba w wieku katechizacyjnym powinna uczęszczać na katechezę.
Weryfikacja tych wymagań zawsze należy do własnego proboszcza, który powinien wydać odpowiednie zaświadczenie. Wierny zawsze może odwołać się od decyzji proboszcza do ordynariusza miejsca.
Ochrzczony należący do niekatolickiej wspólnoty kościelnej może być dopuszczony tylko razem z chrzestnym katolikiem jedynie jako świadek chrztu
z  wyjątkiem osoby prawosławnej, która od 1993 r. może wraz z chrzestnym katolikiem pełnić funkcję chrzestnego. Warto jeszcze raz podkreślić, że instytucja świadka chrztu jest zarezerwowana tylko dla ochrzczonych niekatolików. Dlatego, aby uniknąć indyferentyzmu i zgorszenia, katolik, który nie spełnia wymagań na chrzestnego nie może być także świadkiem chrztu i nie powinien w liturgii chrzcielnej zajmować miejsca rodzica chrzestnego.

Chrzest dziecka rodziców żyjących w związkach niekanonicznych:
 
Wierni mają prawo otrzymywać pomoc od swoich pasterzy z duchowych dóbr Kościoła, zwłaszcza zaś sakramentów. Duchowni nie mogą odmawiać sakramentów tym, którzy właściwie o nie proszą, są odpowiednio dysponowani
i prawo nie zabrania im przyjmowania sakramentów. Odłożenie chrztu na później  powinno być podyktowane bardzo poważnymi racjami. Generalnie należy dopuszczać do tego sakramentu wszystkie dzieci zgłaszane do chrztu przez rodziców lub prawnych opiekunów, zakładając minimum dobrej woli do wychowania po katolicku, nawet jeżeli rodzice lub opiekunowie żyją w związkach niekanonicznych. Nie wolno takich osób przymuszać do ślubu kościelnego, nie wolno uzależniać chrztu dziecka od ślubu kościelnego jego rodziców. Natomiast w takiej sytuacji należy odebrać od rodziców dziecka i chrzestnych specjalne oświadczenia na piśmie o katolickim wychowaniu dziecka (wzór na końcu paragrafu). Również w sytuacji, gdyby rodzice mieli przeszkodę kanoniczną do zawarcia małżeństwa, także należy odebrać takie oświadczenia.
Odłożenie udzielenia chrztu mogłoby nastąpić jedynie wówczas, gdy zupełnie nie byłoby nadziei na to, że dziecko będzie wychowane po katolicku. Dzisiaj, w polskich warunkach taka sytuacja właściwie nie ma miejsca.
Jeżeli chrzest miałby odbyć się  poza parafią własną rodziców dziecka, powinna być zgoda proboszcza własnego rodziców. Rodzice zawsze mają prawo odwołać się od decyzji proboszcza do ordynariusza miejsca.
Jeżeli jedno z rodziców chciałoby ochrzcić dziecko a drugie z rodziców wyraża stanowczy sprzeciw, chrzest należy wstrzymać a sprawę skierować do kancelarii kurii.
Chrzest osoby dorosłej:
 
Przepisy dotyczące chrztu dorosłych stosuje się z odpowiednimi zmianami do wszystkich, którzy osiągnęli używanie rozumu, czyli ukończyli 7 rok życia (Obrzędy chrześcijańskiego wtajemniczenia dorosłych z zawartymi tam modyfikacjami odnośnie wieku dzieci w wieku szkolnym). Chrzest osób powyżej 14 roku życia należy zgłaszać, koniecznie wraz z akceptacją Ośrodka Katechumenalnego w Szczecinie, do kancelarii Kurii (wzór zgłoszenia na końcu paragrafu). Przygotowanie do chrztu osoby powyżej 14 roku życia należy skonsultować i przeprowadzić w porozumieniu z Ośrodkiem Katechumenalnym w Szczecinie. Należy uznać za regułę, że dorosły powinien przyjmować chrzest we własnym kościele parafialnym. W innej sytuacji powinna być zgoda własnego proboszcza. Duszpasterz powinien dokładnie zweryfikować, że kandydat nigdy wcześniej nie był ochrzczony. Pomocne tu może być oświadczenie rodziców oraz kwerenda w księgach chrztów parafii gdzie kandydat mieszkał. Ponadto duszpasterz powinien zweryfikować status kanoniczny kandydata (wolny, rozwiedziony, żyjący w związku niekanonicznym, itd.). Do kancelarii Kurii należy przesłać: formularz zgłoszeniowy oraz ksero aktualnego odpisu zupełnego aktu urodzeniakandydata i czekać na odpowiedź.
 Nikogo nie należy przymuszać do przyjęcia chrztu. W sytuacji,  gdy ktoś chce zawrzeć związek małżeński, ale nie chce bądź jeszcze nie jest gotowy do przyjęcia chrztu, to wtedy należy zastosować procedurę właściwą dla małżeństwa z  dyspensą od różnicy religii. 

I Komunia Św.

Wymagane dokumenty:

  • metryka chrztu dziecka
  • jeśli dziecko nie należy do naszej parafii należy przedstawić zgodę własnego proboszcza na przystąpienie do I Komunii ŚwiętejPierwsza Komunia Święta poza własną parafią
     
    Pierwsza Komunia Święta poza własną parafią:
  • Myślą i pragnieniem Kościoła jest, aby życie sakramentalne wiernego było przygotowywane i przeżywane we własnej wspólnocie parafialnej pod duchową opieką własnych duszpasterzy. Zawsze wydarzenia mające wpływ na kanoniczny status wiernego pozostają w zakresie zwyczajnej kompetencji własnego proboszcza. Warto jednak zauważyć, iż istnieje wśród wiernych zwyczaj uczestniczenia we Mszy Świętej oraz przystępowania do Sakramentu Pokuty
    i Pojednania poza własną parafią, wybraną przez samego wiernego. Dlatego rodzice dziecka lub sam zainteresowany po ukończeniu 14 roku życia, z powodu poważnej okoliczności duszpasterskiej lub życiowej, ocenianej przez samych zainteresowanych oraz przez proboszczów (własnego i parafii udzielania Sakramentów), mają prawo prosić o pierwszą Spowiedź i pierwszą Komunię Świętą w innej parafii niż własna. Podstawą przygotowania i przyjęcia tych Sakramentów w innej parafii jest zgoda proboszcza parafii gdzie miałyby być udzielone te Sakramenty oraz opinia a przynajmniej brak sprzeciwu własnego proboszcza miejsca zamieszkania.
     
    W takiej sytuacji Proboszcz parafii gdzie ma być udzielona pierwsza Spowiedź i pierwsza Komunia Święta, zwraca się do proboszcza zainteresowanych, (może to zrobić sam lub przez samych zainteresowanych)
    z prośbą o wydanie opinii, a przynajmniej braku sprzeciwu w tej sprawie. Proboszcz miejsca udzielenia Komunii Świętej powinien nabyć pewność moralną, że wiadomość w tej sprawie dotarła do własnego proboszcza zainteresowanych. Sprzeciw oznacza, że własny proboszcz miejsca zamieszkania zainteresowanych, musi poinformować proboszcza miejsca udzielenia powyższych Sakramentów oraz samych zainteresowanych, że nie zgadza się na Pierwszą Komunię Świętą oraz pierwszą Spowiedź poza własną parafią. Należy także pamiętać, że każdy wierny ma prawo odwołania się od decyzji własnego proboszcza do ordynariusza miejscaPierwsza Komunia Święta dla osób niepełnosprawnych umysłowo

Pierwsza Komunia Święta dla osób niepełnosprawnych umysłowo:

Należy przypomnieć, iż ochrzczone osoby niepełnosprawne umysłowo mają jak każdy prawo do Sakramentów o ile, jak podają Dokumenty Kościoła, są odpowiednio dysponowane i prawo im tego nie zabrania. Na dyspozycję składa się wiara oraz świadomość. 
          Co do wiary w sytuacji osób niepełnosprawnych umysłowo należy pamiętać, że ważna jest tu nie tylko wiara przyjmujących Sakramenty, ale także wiara wspólnoty Kościoła, bo w niej dokonuje się udzielanie Sakramentów.
         Co do świadomości w sytuacji osób niepełnosprawnych umysłowo, należy pamiętać, że liczy się indywidualna świadomość, czyli indywidualne rozumienie tajemnicy wiary, na miarę możliwości poznawczych, intelektualnych
i emocjonalnych danej osoby. Wymogiem minimum jest konieczność aby osoba niepełnosprawna umysłowo była świadoma różnicy między Ciałem Chrystusa a jakimkolwiek zwyczajnym pokarmem. Dlatego decyzję
o przygotowaniu i przystąpieniu do Komunii Świętej powinni podjąć wspólnie: proboszcz, duszpasterz osób niepełnosprawnych, katecheta i rodzice. Rodzice powinni także czuwać, aby każdorazowo (w zależności od stopnia niepełnosprawności) przygotowywać dziecko do przyjęcia Komunii Świętej.
         Podobnie należy postępować w sytuacji przygotowania i udzielenia Sakramentu Bierzmowania. Natomiast nie ma żadnych wątpliwości co do możliwości udzielania osobom ochrzczonym niepełnosprawnym umysłowo Sakramentu Namaszczenia Chorych.

Bierzmowanie

Wymagane dokumenty:

  • metryka chrztu
  • zaświadczenie o uczestnictwie w katechezie szkolnej lub ostatnie świadectwo katechizacji
  • w przypadku osób starszych – świadectwo ukończenia katechizacji szkolne

Bierzmowanie w czasie Mszy Świętej z zawarciem związku małżeńskiego:

W naszej Archidiecezji, zgodnie z decyzją Księdza Arcybiskupa Andrzeja Dzięgi, istnieje możliwość uzyskania upoważnienia do udzielenia sakramentu Bierzmowania podczas Mszy Świętej z zawarciem związku małżeńskiego. Ksiądz Proboszcz powinien mieć moralną pewność, że kandydat lub kandydaci są odpowiednio dysponowani do przyjęcia sakramentu Bierzmowania. Najczęściej to duszpasterz miejsca zawarcia związku małżeńskiego przygotowuje do sakramentu Bierzmowania.
Ksiądz Proboszcz miejsca zawarcia związku małżeńskiego, każdorazowo kieruje do Księdza Arcybiskupa prośbę o udzielenie mu stosownego upoważnienia na bierzmowanie. Prośbę należy złożyć w kancelarii Kurii odpowiednio wcześniej (formularz na końcu paragrafu). Prośba powinna zawierać dane nupturientów, kandydata do bierzmowania, datę planowanego zawarcia małżeństwa oraz zapewnienie o należytym przygotowaniu kandydata do bierzmowania. Po uzyskaniu stosownego upoważnienia, Ksiądz Proboszcz lub inny delegowany i upoważniony kapłan, przed Mszą Świętą z udzieleniem sakramentu Bierzmowania oraz zawarciem związku małżeńskiego, powinien dokonać stosownego wprowadzenia liturgiczno-pastoralnego i wyjaśnić zgromadzonym sens oraz charakter tego co będzie się działo. Po homilii najpierw należy udzielić Sakramentu Bierzmowania a później asystować przy zawieraniu związku małżeńskiego. Zachęca się, aby przedstawienia kandydata do bierzmowania dokonał któryś z narzeczonych, w przypadku gdyby oboje byli bierzmowani, ktoś z rodziny. Ponadto zachęca się także, aby świadkiem bierzmowania był któryś z narzeczonych, w przypadku gdyby oboje byli bierzmowani, ktoś z rodziny. Warto pamiętać, że wymogi na świadka bierzmowania są takie same jak przy chrzestnych, dlatego biologiczny ojciec lub matka nie mogą być świadkami bierzmowania. Ksiądz Proboszcz ma obowiązek zadbać o odnotowanie przyjętych sakramentów w odpowiednich księgach metrykalnych (małżeństw i bierzmowania) oraz o wysłanie stosownych powiadomień do parafii chrztu.
Warto przypomnieć w tym miejscu, że nikogo nie należy zmuszać do przyjęcia sakramentu Bierzmowania. Do zawarcia związku małżeńskiego Bierzmowanie nie jest konieczne. Nie wolno dopuszczać do sakramentu Bierzmowania osób żyjących tylko na kontrakcie cywilnym lub w związku nieformalnym. W takiej sytuacji najpierw należy uregulować sprawy związane
z zawarciem związku małżeńskiego a dopiero później z Bierzmowaniem lub zastosować powyższą procedurę bierzmowania w czasie Mszy Świętej
z zawarciem związku małżeńskiego.   

Małżeństwo

Wymagane dokumenty:

  • aktualne, tj. z datą do 3 miesięcy wstecz, metryki chrztu „świeżość” metryki daje pewność, że nie ma mowy o bigamii lub innej nieprawidłowości, ponieważ na metryce chrztu odnotowuje się zawarte małżeństwo kościelne, święcenia lub śluby zakonne, czasem poświadcza się też sakrament bierzmowania,
  • dowody osobiste,
  • ostatnie świadectwo katechizacji,
  • świadectwo bierzmowania (o ile nie odnotowano na metryce chrztu),
  • zaświadczenie o uczestnictwie w katechezie przedmałżeńskiej,
  • zaświadczenie z Urzędu Stanu Cywilnego (niezbędne gdy małżonkowie chcą, aby ślub kościelny pociągał za sobą również skutki cywilno-prawne – tzw. ślub konkordatowy) lub akt ślubu, jeśli wcześniej zawarto związek cywilny.

Zapowiedzi przedślubne:
 
Zapowiedzi to publiczne ogłoszenie zamiaru wstąpienia w związek małżeński, które służy dodatkowemu upewnieniu się o braku przeszkód małżeńskich. Według obowiązującego prawa, zapowiedzi muszą być wygłoszone
(w parafii stałego lub tymczasowego miejsca zamieszkania stron) przez co najmniej 8 dni (w tym przez dwie niedziele lub święta obowiązujące). Jeżeli obydwoje narzeczeni mieszkają w parafii przynajmniej przez 6 miesięcy, nie wymaga się głoszenia zapowiedzi w poprzednich miejscach pobytu narzeczonych. Jeżeli narzeczeni nie przebywają jeszcze 6 miesięcy w parafii, należy wygłosić zapowiedzi także w parafii bezpośredniego poprzedniego miejsca zamieszkania, z pominięciem dawniejszych miejsc pobytu.
Ze względu na przepisy dotyczące ochrony danych osobowych,
w zapowiedziach umieszczamy tylko imię, nazwisko i parafię, nic więcej. Zapowiedzi ogłasza się w formie pisemnej w gablocie parafialnej. Ten sam obowiązek można spełnić przez dwukrotne ogłoszenie ustne podczas liczniej uczęszczanych nabożeństw parafialnych, w niedzielę lub święto obowiązujące.   Natomiast nie umieszczamy zapowiedzi w Internecie ani w gazetce parafialnej, chyba, że za zgodą obojga zainteresowanych.
Nie publikuje się zapowiedzi w miejscu zamieszkania nupturientów innej religii lub innego wyznania, tych którzy formalnie wystąpili z Kościoła katolickiego a także w przypadku katolików, którzy mieszkają w diecezji,
w której według własnego prawa partykularnego nie publikuje się zapowiedzi.
Z powodu słusznej przyczyny (dobro duchowe, podeszły wiek, dobro dziecka, gdy osoby mieszkają ze sobą od dłuższego czasu i w społeczności uchodzą za małżeństwo) i jeśli przedłożone dokumenty nie budzą wątpliwości co do stanu wolnego i braku przeszkód małżeńskich, to w takiej sytuacji proboszcz w imieniu samych zainteresowanych może prosić o dyspensę od wygłoszenia zapowiedzi przedmałżeńskich. Pismo składa się w kancelarii Kurii (formularz na końcu paragrafu).

Namaszczenie chorych

W Kościele katolickim Namaszczenie chorych zostało odnowione w wyniku Reformy liturgicznej soboru watykańskiego II. 30 listopada 1972 roku papież Paweł VI wydał na ten temat konstytucję Sacram Unctionem Infirmorum. Współcześnie kładzie się nacisk na znaczenie uzdrawiające namaszczenia. Jak zauważył Katechizm Kościoła Katolickiego, choć w historii udzielania tego sakramentu doszło do ewolucji w kierunku rytu przedśmiertnego, jednak nigdy nie zapomniano o jego mocy przywracania zdrowia ciała i duszy

Do obrzędu używa się oleju chorych (łac. oleum infirmorum), poświęconego przez biskupa w Wielki Czwartek lub przez delegowanego kapłana. Sakrament ten dana osoba może przyjąć wielokrotnie, ilekroć nastąpi u niej znaczące pogorszenie stanu zdrowia (KKK 1515). Jeżeli choroba uniemożliwia spowiedź, łaską sakramentu, jako aktu Kościoła, któremu zostało powierzone zadanie rozwiązywania i związywania (por. Mt 18,18) jest także odpuszczenie grzechów.

Trzy sakramenty, namaszczenie, jako sakrament Ducha Świętego, udzielane razem z poprzedzającą je spowiedzią (= sakramenty uzdrowienia) i następującą po nim Eucharystią – są w pewnym sensie odpowiednikiem Sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego. Z reguły, w pierwszych wiekach Kościoła udzielano ich w następującej kolejności: w czasie Nocy paschalnej najpierw był chrzest, po którym następowało namaszczenie bierzmowania, a następnie ochrzczonych prowadzono na wspólną Eucharystię, włączając ich do wspólnoty Kościoła, jakby byli już w nowo odzyskanym raju.

Kapłaństwo

Wszystkich chętnych młodych mężczyzn zapraszamy do naszego archidiecezjalnego seminarium!

ARCYBISKUPIE WYŻSZE SEMINARIUM DUCHOWNE

ul. Papieża Pawła VI nr 2, 71-459 Szczecin

tel. 91 45 41 453

tel./fax 91 45 36 214

mobile +48 507 404 608

rektorat@seminarium.zp.pl

Pogrzeb

Pogrzeb osoby dorosłej:
 
Nabożeństwo pogrzebowe z reguły powinno być odprawione w kościele parafialnym zmarłego. Jednak każdy wierny poprzez wyrażenie swojej ostatniej woli albo ci, do których należy troska o pogrzeb zmarłego, mogą wybrać inny kościół pogrzebu. Wobec powyższego nie jest wymagana zgoda proboszcza co do miejsca nabożeństwa pogrzebowego własnego parafianina (kan. 1177 § 2). Wymagana zgoda dotyczy tylko zarządzającego kościołem, w którym mają odbyć się uroczystości żałobne. Proboszcz parafii, w której odbędzie się nabożeństwo pogrzebowe, powinien powiadomić proboszcza osoby zmarłej
o tym fakcie oraz upewnić się, czy nie ma wątpliwości co do warunków pogrzebu. Tradycja polskiego duszpasterstwa oraz kultura pastoralna wymaga zaproponowania własnemu proboszczowi zmarłego udziału w pogrzebie. Jest prawem i obowiązkiem proboszcza otaczać modlitwą zmarłych parafian. Jest też prawem każdego wiernego, aby nad jego trumną mógł modlić się własny duszpasterz. Proboszcz zmarłego odnotowuje fakt śmierci w metrykalnej karcie rodziny, a proboszcz miejsca nabożeństwa pogrzebowego dokonuje odpowiedniego zapisu w księdze zmarłych. Przypominam, iż żaden Kapłan nie powinien „przyjmować” pogrzebu bezpośrednio od zakładu pogrzebowego. Pogrzeb należy „przyjmować” w biurze parafialnym bezpośrednio od rodziny zmarłego, a w przypadku braku rodziny od osoby bliskiej zmarłemu, koniecznie po okazaniu i zweryfikowaniu aktu zgonu oraz wpisie do księgi zmarłych danej parafii (KPK kan. 1182). W sytuacji gdyby zmarły nie należał do parafii Kapłana, który „przyjmuje” pogrzeb, wtedy należy dodatkowo poczynić konsultacje
z właściwym proboszczem zmarłego (KPK kan. 1177 § 2), czy przypadkiem nie zachodzą okoliczności, które powodują, że zmarły powinien być pozbawiony katolickiego pogrzebu (KPK kan. 1184).
 Zgodnie z kan. 1184 KPK, jeżeli przed śmiercią nie dali żadnych oznak pokuty, pogrzebu kościelnego powinni być pozbawieni: 1. notoryczni apostaci, heretycy i schizmatycy; 2. osoby, które wybrały spalenie swojego ciała
z motywów przeciwnych wierze chrześcijańskiej; 3. inni jawni grzesznicy, którym nie można przyznać pogrzebu bez publicznego zgorszenia wiernych. (Jawny grzesznik to taki, który w sposób ciężki i trwały wykracza przeciw moralności chrześcijańskiej i którego grzeszne życie było znane otoczeniu). Takiej osobie należy odmówić pogrzebu kościelnego tylko wtedy, gdyby taki pogrzeb wywołał publiczne zgorszenie. Jeżeli wyżej wymienione osoby dały przed śmiercią jakiekolwiek oznaki pokuty, np. poprzez gesty, słowa, to mają prawo do pogrzebu kościelnego a publiczne zgorszenie można wykluczyć przez poinformowanie ludzi o okazanych przez zmarłego oznakach pokuty.
O pogrzebie decyduje duszpasterz. Jednak Ci, do których należy troska o pogrzeb, mogą od decyzji duszpasterza odwołać się do ordynariusza miejsca. Należy także pamiętać, że odmowa pogrzebu zawiera w sobie także odmowę odprawienia Mszy Świętej pogrzebowej (można natomiast w pewnej odległości czasowej
np. za kilka dni odprawić Mszę Świętą za zmarłego).
Warto także przypomnieć, iż katechumeni co do pogrzebu są zrównani
w prawie z wiernymi oraz, że na pogrzeb ochrzczonego niekatolika (innego wyznania) należy uzyskać zgodę ordynariusza miejsca.
Tam, gdzie przyczyny typu higienicznego, ekonomicznego np. transport ciała lub społecznego prowadzą do wyboru kremacji – wyboru, który nie może być sprzeczny z jasno wyrażoną wolą zmarłego, lub z jego wolą niebezpodstawnie domniemaną – Kościół nie dostrzega przyczyn doktrynalnych, by zakazać takiej praktyki, jako że kremacja zwłok nie dotyka duszy i nie uniemożliwia boskiej wszechmocy wskrzeszenia ciała, a więc nie zawiera obiektywnego zaprzeczenia doktryny chrześcijańskiej na temat nieśmiertelności duszy i zmartwychwstania ciała. Kościół nadal preferuje pochówek ciał, jako że w ten sposób okazuje się większy szacunek zmarłym; kremacja jednak nie jest zakazana, „chyba że została wybrana z powodów sprzecznych z nauką chrześcijańską”. W przypadku braku motywacji sprzecznych z doktryną chrześcijańską, Kościół, po odprawieniu uroczystości pogrzebowych, towarzyszy w kremacji przez właściwe wskazówki liturgiczne i duszpasterskie, dokładając szczególnej troski, by unikać wszelkiego rodzaju skandalu czy obojętności religijnej. Msza Święta pogrzebowa z ostatnim pożegnaniem, w takich sytuacjach powinna być celebrowane przed kremacją ciała ludzkiego. Natomiast po spopieleniu zwłok sprawuje się obrzęd związany ze złożeniem urny w grobie. Stolica Apostolska wyjaśniła, że „nie wydaje się stosownym, aby nad prochami celebrowano obrzędy, które mają na celu uczczenie ciała zmarłego. Nie chodzi tutaj o potępienie kremacji, ale o zachowanie prawdziwości i czytelności znaku liturgicznego”. Jeśli jednak przemawiają za tym szczególne racje duszpasterskie lub powody natury praktycznej, obrzędy pogrzebowe, w tym Mszę Świętą pogrzebową z ostatnim pożegnaniem, można sprawować nad samą urną. Może to mieć na przykład miejsce wtedy, gdy czyjaś śmierć nastąpiła daleko od miejsca zamieszkania i kremacja ułatwia sprowadzenie doczesnych szczątków osoby zmarłej, a także, kiedy uczestnicy pogrzebu przybywają z daleka i trudno im być na dwóch częściach pogrzebu. Podczas Mszy św. i  obrzędu liturgicznego pogrzebu, po kremacji, urnę stawia się przed prezbiterium na stoliku nakrytym fioletowym kirem obok zapalonego paschału. Poza tym należy pamiętać, że Kościół stanowczo sprzeciwia się praktyce rozrzucania prochów ludzkich
w tzw. miejscach pamięci, na morzu, w górach lub w innych miejscach. Zarówno ciało, jak i prochy człowieka zawsze należy składać do grobu lub
w specjalnym kolumbarium na cmentarzu. Każde takie miejsce pochówku wyraża wiarę chrześcijanina w ostateczne zmartwychwstanie.

Pogrzeb dziecka: poczętego a nieurodzonego, nieochrzczonego, ochrzczonego:
 
Zgodnie z nauką Kościoła, z dzieckiem mamy do czynienia już od momentu poczęcia. Wobec powyższego zwłoki czy też szczątki ludzkie pochodzące sprzed porodu powinny być uszanowane jak każde zwłoki ludzkie. Kodeks Prawa Kanonicznego w kanonie 97 § 2 ustala natomiast górną granicę wieku, kiedy mamy do czynienia z dzieckiem, a mianowicie: „małoletni, przed ukończeniem siódmego roku życia, nazywa się dzieckiem i uważany jest za nie posiadającego używania rozumu…”. Dalej prawodawca w kan. 1183 § 2 stwierdza, że ordynariusz miejsca może zezwolić na pogrzeb kościelny dzieci, których rodzice mieli zamiar je ochrzcić, a jednak zmarły przed chrztem. Warto przypomnieć, iż Konferencja Episkopatu Polski zezwoliła na katolicki pogrzeb dzieci, które zmarły przed chrztem, jeżeli rodzice pragnęli je ochrzcić. Powodem odmowy pogrzebu nie może być fakt, że rodzice nie mają ślubu kościelnego lub nie są związani z życiem parafii. Zmarłe dzieci niezależnie od tego czy były ochrzczone, czy nie, czy zmarły po porodzie czy też urodziły się martwe, należy pochować według stosownych obrzędów przewidzianych na tę okoliczność. Dziecko zmarłe przed porodem należy traktować jak dziecko zmarłe przed chrztem. Dzieci martwo urodzone, dzieci ochrzczone lub nie, które nie doszły do używania rozumu (do 7 roku życia) należy pochować według obrzędu przeznaczonego na pogrzeb dzieci. Podczas pogrzebu winna być odprawiona Msza Święta a ksiądz powinien być ubrany w szaty białego koloru. Taka Msza  nie ma charakteru przebłagania za grzechy dziecka, ale jest prośbą o pociechę dla rodziców. Tzw. „pokropek” nie ma umocowania ani w prawie kanonicznym ani w normach liturgicznych. Nie powinno używać się tego określenia, ale mówić
o „pogrzebie dziecka”.
W przestrzeni Kościoła kwestią progową jest fakt przyjęcia sakramentu Chrztu, który decyduje o wyborze stosownych modlitw podczas pogrzebu.  Pogrzeb może dotyczyć dzieci, które zmarły przed chrztem po urodzeniu a także przed urodzeniem np. w wyniku poronienia samoistnego, sprowokowanego, procedur in vitro, czy innych podobnych powodów. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że terminologia cywilna, medyczna rozróżnia śmierć dziecka jako poronienie (do 22 tygodnia ciąży) oraz jako martwe urodzenie (od 22 tygodnia ciąży). Jednocześnie prawo państwowe umożliwia pochówki dzieci poronionych lub martwo urodzonych, zgodnie z decyzją rodziców na każdym etapie życia prenatalnego niezależnie od długości jego trwania, wagi, czy kształtu ciała dziecka. Rodzice mają prawo do indywidualnego pochówku swojego dziecka zmarłego nawet jeszcze przed porodem. Muszą taką decyzję wyrazić w szpitalu. Niezależnie od długości trwania ciąży, szpital ma obowiązek wystawienia karty martwego urodzenia lub karty urodzenia i karty zgonu. Ma również obowiązek przekazania karty martwego urodzenia do USC w terminie jednego dnia od jej sporządzenia. Karta martwego urodzenia wydawana jest wtedy, gdy lekarz  może określić płeć zmarłego dziecka. Ma podstawie takiej karty USC wydaje akt urodzenia z adnotacją, że dziecko urodziło się martwe. W takiej sytuacji nie sporządza się aktu zgonu. Natomiast w sytuacji, gdy nie można wypełnić karty martwego urodzenia, na wniosek rodziców lekarz wystawia kartę zgonu w celu pochowania dziecka. Karta taka umożliwia jego pochowanie bez rejestracji zgonu w USC. Tak dzieje się, gdy lekarz nie jest w stanie określić płci dziecka.   
Przypominamy, iż proboszcz miejsca nabożeństwa pogrzebowego powinien zawsze dokonać odpowiedniego zapisu w księdze zmarłych.
W przypadku dziecka poczętego a nienarodzonego, jeżeli nie znamy płci dziecka a rodzice chcieliby w pamięci zachować dziecko po imieniu, to należałoby wpisać płeć z tzw. „intuicji matki”, jak matka czuje, czy to syn czy córka i wtedy dalej spytać rodziców o imię. Natomiast, jeżeli rodzice chcieliby sprawę płci zachować
w tajemnicy i powierzyć ją Bogu, to wtedy należałoby wpisać tylko imiona
i nazwiska rodziców. Daty i miejsca urodzenia oraz daty i miejsca zgonu nie wpisywać. W rubryce „adres” należy wpisać adres rodziców. W rubryce wyznanie wpisać „chrzest pragnienia rodziców”. W rubryce „udzielone sakramenty” nic nie pisać. W rubryce przyczyna zgonu wpisać w zależności jaki jest dokument albo poronienie albo martwe urodzenie. W uwagach wpisać nr
i nazwę dokumentu czyli albo szpitalna karta zgonu albo akt urodzenia
z adnotacją, że dziecko urodziło się martwe.
 W naszej Archidiecezji działa Fundacja „Donum Vitae”, która szczegółowo zajmuje się tą tematyką. Duszpasterze lub osoby zainteresowane, więcej szczegółowych informacji (włącznie z pomocą formalno-prawną) uzyskają na stronie powyższej Fundacji  www.fundacjadonumvitae.pl


Korzystanie z niniejszej witryny oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookies. Zmiany warunków przechowywania lub uzyskiwania dostępu do plików cookies można dokonać w każdym czasie. Polityka Prywatności    Informacje o cookies

ROZUMIEM